نگاهی به تلویزیون های ( اچ دی ) HDTV در مقابل تلویزیون های استاندارد

تلویزیون ها و مانیتورهای رایانه تصاویر را به یک شیوه ایجاد و به بیننده انتقال می دهند، آن هم با روشن کردن اجزا زیر روی صفحه نمایش با نام «پیکسل» با رنگهایی که ترکیبی از سه رنگ اصلی قرمز ، سبز ، آبی برای ایجاد عناصر تصویر.

انواع صفحات نمایش روش منحصر به فرد خود در انجام این کار را دارند، اما در تئوری ، آنها همه کاری مشابه انجام می دهند:

ایجاد تصور از یک تصویر در ذهن بیننده با تعداد فراوانی نقاط رنگی (یا سیاه و سفید) کوچک  که  ترکیبی از مقادیر مختلف رنگ های اصلی می باشند.

برای سالیان متوالی، استاندارد رایج برای تلویزیون ها یا سینمای خانگی، نمایشگرهای لامپی با پرتو تابشی کاتدی ( کیفیت پایین یا Low-Def ) بودند ، که در شرایط عادی و خانگی معمولا از رزلوشن یا وضوح تصویری ۶۴۰ پیکسل (طول) در ۴۸۰ پیکسل (عرض) برخوردار بودند.

در حالی که همان زمان ایجاد تصاویر با جزئیات کامل در فیلمبرداری از صحنه های فیلم میسر شده بود و در نتیجه صنعت فیلمسازی به فیلم های با کیفیت تر روی اورده بود، زمانی که همین فیلم ها را در تلویزیون های کم کیفیت به نمایش در می آوردیم، کیفیت بالای فیلم کمکی به نمایش بهتر ان در تلویزیون نمی کرد، و این مسئله در مورد عکاسی  با کیفیت بالا  و خلق تصاویر با کیفیت نیز صدق می کرد و عکس ها با کیفیتی پایین تر از رزلوشن واقعی به نمایش در می امد.

در حالی که فیلمسازی مستقل از محدودیت های مبتنی بر پیکسل های ویدئویی بود، برای مصرف کنندگان تماشای فیلم های دلخواه  با کیفیت بالا و بدون خرید کپی حلقه فیلم و راه اندازی پروژکتورهای قدیمی و از مد افتاده (آپارات) ، که انها نیز ازرزلوشن مستقل بودند، غیر ممکن بود.

راه حل ساده تنها معرفی و ارائه نمایشگرهای خانگی با پیکسل های بیشتر و بیشتر، با تعریف سطوح نمایش واید (عریض) با وضوح ۱۹۲۰ در ۱۰۸۰ پیکسل بود. این امر باعث کوچکتر شدن هر کدام از پیکسل های نمایش دهنده شده و در نتیجه تصاویر واضح و شفاف تری ارائه می شود. با این حال ، تلویزین های اچ دی و مانیتورهای کامپیوتر از فناوری هایی بسیار پیچیده تر از افزایش تعداد پیکسل ها برخوردارند.

 

پاسخ دهید