نحوه ضبط برنامه ها در تلویزیون دیجیتال

 

امروزه تقریباً همه گیرنده های دیجیتال (ستاپ باکس) موجود در بازار قابلیت ضبط برنامه های تلویزیون ایران را دارند.
گیرنده های دیجیتال (ستاپ باکس) که امکان ضبط برنامه های تلویزیونی رو دارن ، در دو صورت ارائه می شوند :

دسته اول انهایی هستند که دارای حافظه داخلی و هارد دیسک برای ذخیره تصاویر دارند .
این گیرنده های دیجیتال (ستاپ باکس) در مقایسه با دستگاه های عادی سنگین تر ، گران تر و کم هم حساس تر هستند به همین دلایل انتخاب این دستگاه ها در الویت مصرف کنندگان نیست.

دسته دوم انهایی هستند که دارای حافظه داخلی و هارد دیسک برای ذخیره تصاویر نیستند.
در این گیرنده های دیجیتال (ستاپ باکس) با قابلیت اتصال یک پورت USB این امکان این امکان برای مصرف کنندگان بوجود خواهد امد که با اتصال یک فلش مموری یا هارد دیسک USB ، برنامه ها رو بر روی حافظه جانبی ضبط نمایند.

نحوه ضبط برنامه های تلویزیون در گیرنده های دیجیتال (ستاپ باکس) :

معمولاً وقتی فلش مموری رو برای اولین بار به ست تاپ باکس وصل می کنید ، باید یک بار ان را فرمت نمایید تا آماده برای ضبط برنامه شود .
بعد از فرمت کردن فلش مموری ، همه چیز آماده است تا دکمه مربوط ضبط یا Record رو روی کنترل دستگاه اتون بزنید تا برنامه ای که در حال پخش است را ، همزمان بر روی فلش مموری هم ضبط شود .

امکانات جانبی :

 

۱ – امکان ضبط خودکار دستگاه گیرنده دیجیتال
شما می توانید با تنظیم تاریخ و ساعت پخش برنامه های مورد نظرتون در دستگاه گیرنده دیجیتال به ضبط برنامه های دلخواه بپردازید برای این کار کافی است که منوی تنظیمات دستگاه ست تاپ باکس به بخش زمانبندی ضبط یا Schedule بروید و تاریخ و ساعت شروع و توقف ضبط رو به دستگاه بدید و بعد هم تعیین کنید که تمایل به ضبط برنامه از کدام شبکه را دارید.
دستگاه در تاریخ و ساعت مشخص شده ، ضبط را شروع خواهد کرد و در زمان مقرر هم ضبط رو متوقف می کند .

 

۲ – امکان دیدن یک شبکه و ضبط هم زمان شبکه ای دیگر
برای اینکه بتوان هم زمان یک شبکه را دید و یک شبکه دیگر را ضبط نمود ، باید هر دو شبکه بر روی یک فرکانس باشند .
در حال حاضر در کشور ما شبکه های ۱ تا ۵ به همراه شبکه های خبر ، آموزش و قرآن بر روی یک فرکانس هستند و ما بقی شبکه ها مثل مستند و شما روی یک فرکانس دیگر .
بنابراین شما می توانید در حالی که مشغول تماشای یک شبکه هستید ، هر کدام از شبکه های هم فرکانس با ان شبکه رو ضبط نمایید .

در مورد کیفیت برنامه های ضبط شده در این سیستم تصاویر به صورت دیجیتال دریافت میشوند و به همان شکل هم روی فلش مموری ضبط میشوند ، بنابراین با هیچگونه افت کیفیتی روبرو نخواهیم بود و تصاویر ضبط شده را با همان کیفیت خوب اولیه حفظ می کند .

نگاهی به تلویزیون های ( اچ دی ) HDTV در مقابل تلویزیون های استاندارد

 

تلویزیون ها و مانیتورهای رایانه تصاویر را به یک شیوه ایجاد و به بیننده انتقال می دهند، آن هم با روشن کردن اجزا زیر روی صفحه نمایش با نام «پیکسل» با رنگهایی که ترکیبی از سه رنگ اصلی قرمز ، سبز ، آبی برای ایجاد عناصر تصویر.

انواع صفحات نمایش روش منحصر به فرد خود در انجام این کار را دارند، اما در تئوری ، آنها همه کاری مشابه انجام می دهند:

ایجاد تصور از یک تصویر در ذهن بیننده با تعداد فراوانی نقاط رنگی (یا سیاه و سفید) کوچک  که  ترکیبی از مقادیر مختلف رنگ های اصلی می باشند.

برای سالیان متوالی، استاندارد رایج برای تلویزیون ها یا سینمای خانگی، نمایشگرهای لامپی با پرتو تابشی کاتدی ( کیفیت پایین یا Low-Def ) بودند ، که در شرایط عادی و خانگی معمولا از رزلوشن یا وضوح تصویری ۶۴۰ پیکسل (طول) در ۴۸۰ پیکسل (عرض) برخوردار بودند.

در حالی که همان زمان ایجاد تصاویر با جزئیات کامل در فیلمبرداری از صحنه های فیلم میسر شده بود و در نتیجه صنعت فیلمسازی به فیلم های با کیفیت تر روی اورده بود، زمانی که همین فیلم ها را در تلویزیون های کم کیفیت به نمایش در می آوردیم، کیفیت بالای فیلم کمکی به نمایش بهتر ان در تلویزیون نمی کرد، و این مسئله در مورد عکاسی  با کیفیت بالا  و خلق تصاویر با کیفیت نیز صدق می کرد و عکس ها با کیفیتی پایین تر از رزلوشن واقعی به نمایش در می امد.

در حالی که فیلمسازی مستقل از محدودیت های مبتنی بر پیکسل های ویدئویی بود، برای مصرف کنندگان تماشای فیلم های دلخواه  با کیفیت بالا و بدون خرید کپی حلقه فیلم و راه اندازی پروژکتورهای قدیمی و از مد افتاده (آپارات) ، که انها نیز ازرزلوشن مستقل بودند، غیر ممکن بود.

راه حل ساده تنها معرفی و ارائه نمایشگرهای خانگی با پیکسل های بیشتر و بیشتر، با تعریف سطوح نمایش واید (عریض) با وضوح ۱۹۲۰ در ۱۰۸۰ پیکسل بود. این امر باعث کوچکتر شدن هر کدام از پیکسل های نمایش دهنده شده و در نتیجه تصاویر واضح و شفاف تری ارائه می شود. با این حال ، تلویزین های اچ دی و مانیتورهای کامپیوتر از فناوری هایی بسیار پیچیده تر از افزایش تعداد پیکسل ها برخوردارند.